Chivirico , in de pilot staat ‘Gode zij dank dat deze baai er is om veilig te ankeren ‘ en het is een prima plek om een auto te huren’. Contrasten ten over: het dorpje met zijn zwarte snuffel varkens is heel arm en het ‘posh’ hotel op de berg heeft 4 sterren. De auto hebben Toos en Do super snel geregeld, die staat al klaar op de wal, maar als wij de volgende dag met de dinghy aan willen meren is de geuniformde revolutionaire garde plotseling paraat en wel met een voor ons verrassend bevel : “ wij mogen de tierra niet betreden !!” de boot moet zich in Santiago melden. Vriendelijk maar onvermurmbaar wordt dit strakke standpunt volgehouden , we mogen hier alleen aan blijven om te slapen, dat Marjan morgen een bus moet hebben om haar vliegtuig te kunnen bereiken is van zeer ondergeschikt belang. Waarom is niet van belang, het is een nieuwe regel.
Murphy slaat toe, en knal, gesis!!, de bijboot ontploft omdat de overdukventiel het niet doet, de voorkant is slap en gerimpeld. En de auto staat met een lekke band zonder een meter te hebben gereden, de chips zijn op. Gaat Marjan haar vliegtuig missen???.
We zijn nu wel even bezig met : Band verwisselen, bijbootje plakken,auto terug, geld deels terug en we varen om 4 uur s’middags weg om middernacht aan te komen in Santiago. Vlagen door de bergen 2 reven en een pittige tocht. We gaan voor anker na een zoektocht in het donker.
De volgende dag maakt Marjan gniffelend mee hoe het registreren van een boot en 5 personen, het overschrijven van paspoortgegevens en dergelijke door twee zeer amaibele twee-strerren functionarissen meer dan anderhalf uur duurt. We mogen nu aan wal!!! Nu nog de bus regelen, een rit van 15 uur, de tijd dringt.
We kunnen niet reserveren omdat elke opstapplaats een rantsoen ( geheel in Cubaanse stijl) heeft . Het rantsoen van Santiago is op en we moeten wachten op de bus en dan zien hoe vol ie is, er zijn hier mensen ,die voor andere bestemmingen hier al drie dagen bivakkeren, Marjan rookt nu echt heel stevig . Haar alternatief is een taxi voor 300 euro of blijven, Wouter doet aan sociale begeleiding en HET LUKT!!!! Een half uur voor vertrek om half acht is er pas zekerheid, ze mag op de bus en gaat de vrieskou tegemoet.
Wij gaan camarones en pescado eten. En dansen de salsa tot diep in de nacht.
Met een tevreden gevoel dat we alles weer voor elkaar hebben.
In Santiago de Cuba laten we ons rondleiden door Michel die ons de mooie plekjes laat zien. Hij is nu werkloos als geschiedenis leraar en verdient meer geld nu met toeristen.
Met een old timer maken we een uitstapje naar de noordoostkust het charmante Frans getinte dorpje Baracoa, hier ging Columbus voor anker in 1492. Bossen, standen, bergen, koffie en cacao.
Op zaterdagavond is er muziek op het stadsplein.
We slapen in een groot b & b met en dak terras met uitzicht over de stad.
Zondag gaan we naar het Casa Russa van een Rusische artiste die Rusland is uitgevlucht voor de communistische revolutie, zij heeft Fidel geholpen om in het zadel te komen want zij vond zijn ideen goed toen nog niet communistisch.
De 85 jarige pleegzoon in het museumpje vertelt hier over en doet dit met volle overgave, en verkoopt ons zijn kinderlijke gemaakte schilderijtje voor 5 cuc.
Als Ton en Toos naar de baai lopen komen ze langs een arm gezin dat heel vriendelijk is en hen uitnodigt voor de koffie; Toos had haar shampo en tanpasta vergeten als kadootjes voor de mensen. dus beloofde we terug te komen dit hebben s’avonds gedaan.
Ze zijn erg blij en wij realiseren ons dat ze echt heel arm zijn.
In de baai hebben we gesnorkeld en gegeten.
Daar kom een opa met een kind van 16 naast ons zitten dit blijk een amoreuze relatie.
Dat zie je hier wel meer het is een manier om weg te komen uit het land.
S ‘middags gaan we naar het strand en Ton krijgt hier een massage op het strand.
We zien een oud vissers dorpje en we praten met wat mensen dit willen ze graag.
Het uitstapje was heen overdag en de volgende dag terug s’avond om 8 uur dit werd half tien omdat de taxi chauffeur nog wilde dineren met zijn vriendin.
Ondertussen hebben we met een man gesproken die al rappend vertelde dat Cuba niet vrij is en je in de gaten gehouden word. Dit is herkenbbaar in de film ‘fresa y chocolate.’
Nadat eindelijk de chauffeur en vriendin uitgebreid gegeten hadden zijn we midden in de nacht weer aan boord gekomen.
20 februari vertreken Wouter en Do naar Havana ,wij hebben het met hen heerlijk gehad Als we ze om tien uur s’avonds op de bus naar havana zetten zijn weer met zijn tween, We missen ze erg het was zo gezellig en fijn om bij elkaar te zijn. Toos heeft dan altijd en dag dat ze niets leuk vindt en onrustig wordt.
Als we weer in de stad zijn zie we op weersite, dat we moeten vertrekken vanwege de wind. Anders zijn we nog een heel tijd hier in Santiago de Cuba en we hebben het wel gehad met de haven hier die is vies met stank en uitlaatgassen van een oude fabriek.
Dus wij gaan ons bezoek aan Cuba afsluiten.
Cuba: een heerlijk land; de mensen, muziek en landschap.
Mooie prettige contacten, veilig voor ons.
maar met buurtschappen die verklikken en er is verborgen repressie, geen vrijheid van meningsuiting, geen democratie, geen vakbond in een maatschappij die zou zorgen voor arbeiders.
Hoezo libertad? >> Fideltad heerst helaas.
Gezelligheid , muziek dansen en veel armoede een schitterend gevarieerd landschap, terug in de tijd naar paardentram en ossenkar.
Wij pakken het goede windwindow voor de Bahamas en vertrekken uit Santiago.
Als we op het moeilijkste stuk de zuidoosthoek van Cuba varen en om over te steken naar Great Inguana ziet de kustwacht ons en komt op ons af.
Ze willen ze ons even stil leggen door vlak voor ons in de wind te liggen. Hoe kun je het verzinnen een zeilend schip naast een grote stalen bak in golven we kunnen maar net achter hen langs manouvreren, wij stoppen niet en en via de marifoon vragen we wat ze willen. Vraag? Hoeveel mensen zijn er aan boord. Te gek voor woorden dit heet veiligheid.
36 uur later met zonsondergang gaan we voor anker bij Great Inguana het zuid-oostelijke eiland van de Bahama archipel. Hier zijn zo’n 700 eilanden waar we 2 maanden zullen rondzwerven.
maandag 5 maart 2012
vrijdag 24 februari 2012
Verslag Cuba van 6 januari tot 12 februari 2012
Cienfuegos, Playa Giron. Playa Largo, st Nicolas, Havana, Vinales, Havana, Matanzas, El Nicho, Casilda, Golfe Anna Maria , Archipelago Jardines de la Reina, Chivirico.
In 1492 ontdekte Christoffel Columbus Cuba, dat door indianen werd bewoond. Met de Cubaanse professora Spaans kreeg Ton hierover discussie omdat zij beweerde dat een zekere Cristobal Colon Cuba, ondekt zou hebben. Is hier sprake van censuur van Fidel? Nee zo erg is het nog niet; Colon is de Spaanse naam van Columbus, het is een en dezelfde man.
In 1511 werd Hatuey opperhoofd van de Tainos indianen door de Spanjolen gevangen genomen en aan een paal gehangen.
Alvorens het vuur aan te steken dat hem in kool en as zal veranderen, belooft de priester hem glorie en eeuwige rust als hij erin toestemt te worden gedoopt.
Hautey vraagt:
“ In de hemel zijn daar christenen?”
“Ja”
Hautey verkiest de hel en het hout begint te knetteren.
Cuba in 2012 …… 53 jaar na de revolutie……. Fidelity…!?
1959 revolutie Fidel, Raoul en Che slagen erin het corrupte dictatoriale bewind van Batista te verslaan. Hun idealisme: menselijkheid, kunst, cultuur, onderwijs, landhervorming en solidariteit zouden moeten gaan zegevieren. Helaas worden al snel vrijheden ingeperkt en kritische schrijvers en -kunstenaars verlaten Fidel in de jaren ’60.
De in 1960 door de VS/CIA gesteunde invasie in de varkensbaai mislukt en drijft Fidel verder de communistische toer op terwijl Kennedy een handelsboycot start die nog steeds voortduurt.
Dan is er in 1960 de rakettencrisis, waarbij Croetsjov zijn raketten terugtrekt Kennedy belooft dat de USA Cuba niet meer agressief te zullen bejegenen.
Reclameborden voor de winkels zijn er niet ,een rustig straatbeeld maar wel even zoeken waar de winkels zijn; wel is er reclame voor de revolutie, daar is hard reclame voor nodig blijkbaar.
Overal staan borden die het goede van de revolutie aanprijzen en de beeltenis van de fotogenieke Che, de held en martelaar moedigt op vele plekken ieder aan te strijden voor de Victorie.
Opvallend zijn de lange wachtrijen bij de distributiebonnenuitdeling aan tafeltjes op de stoep; maar er zijn helaas maar karige voorraden in de distributie-winkels voor de gewone Cubaan.
Voor toeristen is dat geen probleem want er zijn speciale winkels wel met speciale (hoge) prijzen in CUC pesos die wel van alles hebben.
De contrasten op de lege autoweg zijn extreem: wij, Toos Hanny en Ton in een Chinees huurbakje naast 50- en 60 jarige chervolets, caddilacs, paard en wagen en een ossenkar.
Overal staan mensen te liften zoals bij ons in de jaren 60.
We nemen lifters graag mee; wat ze weten van onze Paisos Bajos is ” Larange Mechanica= futbol met Schneider, van Basten , Robben maar ook Maxima, tulipines en zelfs Balkenende”.
De mensen hier genieten heel weinig welvaart, veel tijd wordt wachtend in de rij doorgebracht, maar ze genieten van elkaar in dit heerlijke klimaat, van muziek en het is overal heel veilig. (waarom?).
In het donker bereiken we de stad Havana, een wolkbreuk zet de stad onder water, wij zoeken een B&B = Casa Particular voor de nacht. Dakgoten lozen kletterend stralen water op het dak van ons chinees autootje.
Dankzij een dappere fietstaxi die voor ons uit fiets, bereiken we de casa Particular van Michel. Waar Lieke en Jeroen ook gelogeerd hebben.
Het landschap vanaf Cienfuegos tot Havana is vrij vlak verder naar het westen komen de bergen, richting Pinar de Rio en Vinales is het heuvelachtig en de rode grond met de groene kleur van de tabaksplanten is mooi om te zien.
Dankzij een van de lifters bezoeken we een tabaksplantage en droogschuur waar we zeer hartelijk worden ontvangen door de Jefe van onze lifter, deze Jefe is beroemd, in 2007 was hij Sigaar Hombre van het jaar. Hier in zijn kantoor naast alle decoraties van de Jefe rookt Ton een sigaar, een Robusta de sigaar die de held van de revolutie, Che, ook rookte.
Niet alles is wat het lijkt// Niet alle lifters zijn gewone lifters;
Deze laatste lifter die we meenamen vanaf een benzinepomp was onderdeel van een toeristentruc t.w. een neppolitieman vroeg ons of we iemand met autopech wilden meenemen, vervolgens ging een gezellige prater mee die ons een gids voor een sigarenplantage wil aansmeren en ook sigaren voor een “amigo” prijs.
Onze lifter heeft pech; wij doen het bezoek zonder gids en krijgen gratis 2 grote sigaren en een kopje prima Cuba koffie.
Waneer hij aan het eind van ons bezoek geld probeerd te vragen zeggen we dat hij zijn beloning al heeft gehad, omdat die mee mocht liften.
We hebben dan nog niet door dat dit een opgezette truck is geweest.
Hier komen we later achter als we in Vinales zijn.
Vinales in het westen van Cuba lijkt met zijn grijze rotsformaties, de mogoten een beetje op Meteora in Griekenland.
Het is een palet van kleuren groene tabaksplanten, rode grond, grijze rotsen, ossenkarren en cowboys op schimmels.
Hanny stapt de 14de op het vliegtuig daarna ondergaan wij in Havana
in het Casa de Musica een geluidsorkaan van moderne salsa, de zaal swingt, veel te hip voor ons.
Na een heerlijk dagje Havana is de heup van Ton aan het einde van zijn latijn maar we zijn voldaan en hebben genoten van het museum “De Bella Arte”, de plaza”s, oldtimers en Cubanen.
In restaurant “la Guardia” smullen we van een verfijnd diner in een ooit statig stadspand op piso drie (derde verdieping) met veel marmer, de plek waar een deel van de beroemde Cubaanse film “fresco y Chocolate “ is opgenomen.
Een prachtige film over de sfeer in Cuba.
Ook in Havana verplaatsen we ons op onze Bromton vouwfietsen die veel belangstelling trekken. Als een overassertive Cubaan brutaal vraagt:
“ Wat kost die fiets?
ik wil hem kopen voor any price”
is Ton’s antwoord:
“ 1000 euro and your wife”
Zijn Cubaanse Beauty kijkt hem nu heel doordringend aan.
Hij valt stil, stomverbaasd, kan geen woord uitbrengen gaat even zitten en dan
Embraco, Big smile, amigo en gelukkig no deal.
Van Havana naar Matanzas rijden we door een heuvelachtig landschap. Voor de brug schieten we het drukke stadje in en als een lokale B&B aanprijzer die zich aan ons opdringt niet snel genoeg wat weet duiken we hotel Velasco aan de plaza in, we zijn toe aan wat luxe na diverse B&B’s met beesjes en doorgezakte bedden.
In de baai van Matanzas veroverde Piet Heyn de zilvervloot. Tien schepen lagen hier in de baai volgeladen met goud en zilver voor anker. Piet is onze admiraal.
Volgens de Spanjolen is Piet Heyn een piraat, een ordinaire kaper die vier miljoen ducaten stal.
Umberto , geschiedenis leraar hier, kent zelfs het lied van Piet Heyn..” zijn naam was klein….”
Een manuele kunst-boekjesbinderij is een lust voor het oog.
Stomverbaasd zijn wij als we in de galerie ernaast in een Picasso tentoonstelling terecht komen met portret schilderijen uit 1969.
Zo’n kostbare exposities waar enkel een vrouw als bewaking staat met de deuren waagenwijd open, waar zie je dit nog.
We sluiten af in Matanzas met een bezoek aan een zeer bijzondere apotheek, nu museum die er nog precies zo uitziet als in 1901, zelfs de potten waarin de medicijnen zitten zijn op zich al een kunstvoorwerp.
Terug in Cienfuegos, in het lichtelijk vervallen antieke theater Thierry raakt de Cubaanse kleinkunst ons ofschoon veel woorden langs ons heen gaan.
Ton heeft een weekje Spaanse les, 2 uur per dag en Toos regelt op een naaialtelier dat onze kussens worden bekleed. De naaister is al bezig voor ons maar als de Jefe om 5 uur komt voor controle moeten we ons snel buiten om de hoek verstoppen met de bekleding.
Na een half uur komt de bewaker melden dat de kust veilig is en dan gaat de naaimachine weer ratelen.
We nemen afscheid van onze naaister en als we haar uitnodiging aannemen om met haar zaterdag naar een disco te gaan worden we spontaan gekust.
Marjan komt zaterdag 28 januari aan en we dansen nog dezelfde avond samen met onze Cubaanse vrienden, profi- dansers, de salsa. Kan ze gelijk in het goede ritme komen; om halftwee s’nachts gaan we tevreden op kooi.
Dit was een lange dag voor Marjan.
Yolanda, een Cubaanse, maakt voor ons een nieuw tandrad van bakkeliet voor de waterpomp. Zij heeft het vak van haar vader geleerd. Zij is eigenlijk opgeleid voor musicus maar omdat daar niet voldoende geld mee te verdienen valt is ze dit vak in gaan. Ze mag alleen overdag met toestemming bij ons aan boordkomen. Wij zijn erg blij met wat ze gemaakt heeft want in Nederland konden we het niet meer krijgen en hadden we een nieuwe pomp moeten kopen. Ze schrijft ons en heel lief briefje waarin ze ons bedankt voor het vertrouwen dat we hebben in een vrouw die techniek doet.
Wouter en Do komen aan volbeladen met scheepsonderdelen voor ons en een Zwitserse boot. De grote pomp voor de Zwitser moeten ze achterlaten bij de douane en die sturen het weer op naar Havana, hoe het in Cienfuegos komt is nog niet duidelijk.
Dat gaan de Zwitserse mensen zelf regelen.
Na het uitklaren zeilen we naar Casilda 40 mijl naar het zuid-oosten, waar we Jos en Lilian ontmoeten, waar Wouter Cubaanse rap, rap vertaalt en we een sfeervol dansfeestje hebben in ons restaurant. De volgende dag, 5 februari geeft flinke regen, niet varen wel een mooi diner in casa-particular-tuin van Jos en Lilian; bij ons is het 25 graden, in Nederland -20 graden we horen dat de elfsteden koorts toe neemt.
Caya Machos de Fuera is de eerste ankerplek, snorkelen, eilandje met leguanen en grote hamsters en 2 bewoners die daar 15 dagen wonen en dat weer af wissel met een ander echtpaar uit Casilda. Zij onderhouden het eiland.
We zijn in de Archipelago Jardines de la Reina.
Caya Breton is moeilijk binnen te komen, de hefkiel ,onze flexibele diepgang is hier goud waard. We liggen hier helemaal alleen, we horen en zien veel vogels, vlakbij een grote roofvogel op zijn nest en op onze tocht met de bijboot zien we ijsvogels en een uil. Er zwemmen manta’s onder het bootje door.
De dag erna weer een “ awsome “ plekje , verstild met eenzame strandjes,, de tocht met het bijbootje duurt heel lang Toos maakt zich zorgen 3 kwartier is 2 uur geworden. Marjan rooft het huisje ( schelp) van een lief visje. Het visje op het droge wordt gered.
Als sundownner maakt Do een mojito (Cubaanse rum, limoen, muntblaadjes, 7up) voor de crew.
In deze Jardines de la Reina ( Tuinen van de Koningin) hebben we veel plezier van onze hefkiel en de vooruitkijkende dieptemeter, met regelmaat zigzaggen we door het koraal. We kunnen echt op super plekjes komen.
Van Cayo Chocolate naar Chivirico is de tocht van 170 zeemijl heel enerverend, het begint rustig met wind uit het westen, fok te loevert, windkracht 2 tot 3 maar later windvlagen met windkracht 7 en 8 bij de bergen in het zuiden. De Vagant zeilt met 9 knopen door het water als de wind met stoten over de bergen van de Sierra Maestro neersuist. Na 28 uur varen gaan we voldaan in het midden van de baai van Chivirico voor anker. Wat hebben wij een goede windrichting gehad.
Al was het met de windstoten wel even wennen.
S’nachts ziet Marjan onder de heldere sterrehemel in het water flonkerende blauwe en groene schichten voorbijschieten ze steekt maar weer een dikke sigaar op om het allemaal te kunnen verwerken. Haar sigaretten zijn op.
In 1492 ontdekte Christoffel Columbus Cuba, dat door indianen werd bewoond. Met de Cubaanse professora Spaans kreeg Ton hierover discussie omdat zij beweerde dat een zekere Cristobal Colon Cuba, ondekt zou hebben. Is hier sprake van censuur van Fidel? Nee zo erg is het nog niet; Colon is de Spaanse naam van Columbus, het is een en dezelfde man.
In 1511 werd Hatuey opperhoofd van de Tainos indianen door de Spanjolen gevangen genomen en aan een paal gehangen.
Alvorens het vuur aan te steken dat hem in kool en as zal veranderen, belooft de priester hem glorie en eeuwige rust als hij erin toestemt te worden gedoopt.
Hautey vraagt:
“ In de hemel zijn daar christenen?”
“Ja”
Hautey verkiest de hel en het hout begint te knetteren.
Cuba in 2012 …… 53 jaar na de revolutie……. Fidelity…!?
1959 revolutie Fidel, Raoul en Che slagen erin het corrupte dictatoriale bewind van Batista te verslaan. Hun idealisme: menselijkheid, kunst, cultuur, onderwijs, landhervorming en solidariteit zouden moeten gaan zegevieren. Helaas worden al snel vrijheden ingeperkt en kritische schrijvers en -kunstenaars verlaten Fidel in de jaren ’60.
De in 1960 door de VS/CIA gesteunde invasie in de varkensbaai mislukt en drijft Fidel verder de communistische toer op terwijl Kennedy een handelsboycot start die nog steeds voortduurt.
Dan is er in 1960 de rakettencrisis, waarbij Croetsjov zijn raketten terugtrekt Kennedy belooft dat de USA Cuba niet meer agressief te zullen bejegenen.
Reclameborden voor de winkels zijn er niet ,een rustig straatbeeld maar wel even zoeken waar de winkels zijn; wel is er reclame voor de revolutie, daar is hard reclame voor nodig blijkbaar.
Overal staan borden die het goede van de revolutie aanprijzen en de beeltenis van de fotogenieke Che, de held en martelaar moedigt op vele plekken ieder aan te strijden voor de Victorie.
Opvallend zijn de lange wachtrijen bij de distributiebonnenuitdeling aan tafeltjes op de stoep; maar er zijn helaas maar karige voorraden in de distributie-winkels voor de gewone Cubaan.
Voor toeristen is dat geen probleem want er zijn speciale winkels wel met speciale (hoge) prijzen in CUC pesos die wel van alles hebben.
De contrasten op de lege autoweg zijn extreem: wij, Toos Hanny en Ton in een Chinees huurbakje naast 50- en 60 jarige chervolets, caddilacs, paard en wagen en een ossenkar.
Overal staan mensen te liften zoals bij ons in de jaren 60.
We nemen lifters graag mee; wat ze weten van onze Paisos Bajos is ” Larange Mechanica= futbol met Schneider, van Basten , Robben maar ook Maxima, tulipines en zelfs Balkenende”.
De mensen hier genieten heel weinig welvaart, veel tijd wordt wachtend in de rij doorgebracht, maar ze genieten van elkaar in dit heerlijke klimaat, van muziek en het is overal heel veilig. (waarom?).
In het donker bereiken we de stad Havana, een wolkbreuk zet de stad onder water, wij zoeken een B&B = Casa Particular voor de nacht. Dakgoten lozen kletterend stralen water op het dak van ons chinees autootje.
Dankzij een dappere fietstaxi die voor ons uit fiets, bereiken we de casa Particular van Michel. Waar Lieke en Jeroen ook gelogeerd hebben.
Het landschap vanaf Cienfuegos tot Havana is vrij vlak verder naar het westen komen de bergen, richting Pinar de Rio en Vinales is het heuvelachtig en de rode grond met de groene kleur van de tabaksplanten is mooi om te zien.
Dankzij een van de lifters bezoeken we een tabaksplantage en droogschuur waar we zeer hartelijk worden ontvangen door de Jefe van onze lifter, deze Jefe is beroemd, in 2007 was hij Sigaar Hombre van het jaar. Hier in zijn kantoor naast alle decoraties van de Jefe rookt Ton een sigaar, een Robusta de sigaar die de held van de revolutie, Che, ook rookte.
Niet alles is wat het lijkt// Niet alle lifters zijn gewone lifters;
Deze laatste lifter die we meenamen vanaf een benzinepomp was onderdeel van een toeristentruc t.w. een neppolitieman vroeg ons of we iemand met autopech wilden meenemen, vervolgens ging een gezellige prater mee die ons een gids voor een sigarenplantage wil aansmeren en ook sigaren voor een “amigo” prijs.
Onze lifter heeft pech; wij doen het bezoek zonder gids en krijgen gratis 2 grote sigaren en een kopje prima Cuba koffie.
Waneer hij aan het eind van ons bezoek geld probeerd te vragen zeggen we dat hij zijn beloning al heeft gehad, omdat die mee mocht liften.
We hebben dan nog niet door dat dit een opgezette truck is geweest.
Hier komen we later achter als we in Vinales zijn.
Vinales in het westen van Cuba lijkt met zijn grijze rotsformaties, de mogoten een beetje op Meteora in Griekenland.
Het is een palet van kleuren groene tabaksplanten, rode grond, grijze rotsen, ossenkarren en cowboys op schimmels.
Hanny stapt de 14de op het vliegtuig daarna ondergaan wij in Havana
in het Casa de Musica een geluidsorkaan van moderne salsa, de zaal swingt, veel te hip voor ons.
Na een heerlijk dagje Havana is de heup van Ton aan het einde van zijn latijn maar we zijn voldaan en hebben genoten van het museum “De Bella Arte”, de plaza”s, oldtimers en Cubanen.
In restaurant “la Guardia” smullen we van een verfijnd diner in een ooit statig stadspand op piso drie (derde verdieping) met veel marmer, de plek waar een deel van de beroemde Cubaanse film “fresco y Chocolate “ is opgenomen.
Een prachtige film over de sfeer in Cuba.
Ook in Havana verplaatsen we ons op onze Bromton vouwfietsen die veel belangstelling trekken. Als een overassertive Cubaan brutaal vraagt:
“ Wat kost die fiets?
ik wil hem kopen voor any price”
is Ton’s antwoord:
“ 1000 euro and your wife”
Zijn Cubaanse Beauty kijkt hem nu heel doordringend aan.
Hij valt stil, stomverbaasd, kan geen woord uitbrengen gaat even zitten en dan
Embraco, Big smile, amigo en gelukkig no deal.
Van Havana naar Matanzas rijden we door een heuvelachtig landschap. Voor de brug schieten we het drukke stadje in en als een lokale B&B aanprijzer die zich aan ons opdringt niet snel genoeg wat weet duiken we hotel Velasco aan de plaza in, we zijn toe aan wat luxe na diverse B&B’s met beesjes en doorgezakte bedden.
In de baai van Matanzas veroverde Piet Heyn de zilvervloot. Tien schepen lagen hier in de baai volgeladen met goud en zilver voor anker. Piet is onze admiraal.
Volgens de Spanjolen is Piet Heyn een piraat, een ordinaire kaper die vier miljoen ducaten stal.
Umberto , geschiedenis leraar hier, kent zelfs het lied van Piet Heyn..” zijn naam was klein….”
Een manuele kunst-boekjesbinderij is een lust voor het oog.
Stomverbaasd zijn wij als we in de galerie ernaast in een Picasso tentoonstelling terecht komen met portret schilderijen uit 1969.
Zo’n kostbare exposities waar enkel een vrouw als bewaking staat met de deuren waagenwijd open, waar zie je dit nog.
We sluiten af in Matanzas met een bezoek aan een zeer bijzondere apotheek, nu museum die er nog precies zo uitziet als in 1901, zelfs de potten waarin de medicijnen zitten zijn op zich al een kunstvoorwerp.
Terug in Cienfuegos, in het lichtelijk vervallen antieke theater Thierry raakt de Cubaanse kleinkunst ons ofschoon veel woorden langs ons heen gaan.
Ton heeft een weekje Spaanse les, 2 uur per dag en Toos regelt op een naaialtelier dat onze kussens worden bekleed. De naaister is al bezig voor ons maar als de Jefe om 5 uur komt voor controle moeten we ons snel buiten om de hoek verstoppen met de bekleding.
Na een half uur komt de bewaker melden dat de kust veilig is en dan gaat de naaimachine weer ratelen.
We nemen afscheid van onze naaister en als we haar uitnodiging aannemen om met haar zaterdag naar een disco te gaan worden we spontaan gekust.
Marjan komt zaterdag 28 januari aan en we dansen nog dezelfde avond samen met onze Cubaanse vrienden, profi- dansers, de salsa. Kan ze gelijk in het goede ritme komen; om halftwee s’nachts gaan we tevreden op kooi.
Dit was een lange dag voor Marjan.
Yolanda, een Cubaanse, maakt voor ons een nieuw tandrad van bakkeliet voor de waterpomp. Zij heeft het vak van haar vader geleerd. Zij is eigenlijk opgeleid voor musicus maar omdat daar niet voldoende geld mee te verdienen valt is ze dit vak in gaan. Ze mag alleen overdag met toestemming bij ons aan boordkomen. Wij zijn erg blij met wat ze gemaakt heeft want in Nederland konden we het niet meer krijgen en hadden we een nieuwe pomp moeten kopen. Ze schrijft ons en heel lief briefje waarin ze ons bedankt voor het vertrouwen dat we hebben in een vrouw die techniek doet.
Wouter en Do komen aan volbeladen met scheepsonderdelen voor ons en een Zwitserse boot. De grote pomp voor de Zwitser moeten ze achterlaten bij de douane en die sturen het weer op naar Havana, hoe het in Cienfuegos komt is nog niet duidelijk.
Dat gaan de Zwitserse mensen zelf regelen.
Na het uitklaren zeilen we naar Casilda 40 mijl naar het zuid-oosten, waar we Jos en Lilian ontmoeten, waar Wouter Cubaanse rap, rap vertaalt en we een sfeervol dansfeestje hebben in ons restaurant. De volgende dag, 5 februari geeft flinke regen, niet varen wel een mooi diner in casa-particular-tuin van Jos en Lilian; bij ons is het 25 graden, in Nederland -20 graden we horen dat de elfsteden koorts toe neemt.
Caya Machos de Fuera is de eerste ankerplek, snorkelen, eilandje met leguanen en grote hamsters en 2 bewoners die daar 15 dagen wonen en dat weer af wissel met een ander echtpaar uit Casilda. Zij onderhouden het eiland.
We zijn in de Archipelago Jardines de la Reina.
Caya Breton is moeilijk binnen te komen, de hefkiel ,onze flexibele diepgang is hier goud waard. We liggen hier helemaal alleen, we horen en zien veel vogels, vlakbij een grote roofvogel op zijn nest en op onze tocht met de bijboot zien we ijsvogels en een uil. Er zwemmen manta’s onder het bootje door.
De dag erna weer een “ awsome “ plekje , verstild met eenzame strandjes,, de tocht met het bijbootje duurt heel lang Toos maakt zich zorgen 3 kwartier is 2 uur geworden. Marjan rooft het huisje ( schelp) van een lief visje. Het visje op het droge wordt gered.
Als sundownner maakt Do een mojito (Cubaanse rum, limoen, muntblaadjes, 7up) voor de crew.
In deze Jardines de la Reina ( Tuinen van de Koningin) hebben we veel plezier van onze hefkiel en de vooruitkijkende dieptemeter, met regelmaat zigzaggen we door het koraal. We kunnen echt op super plekjes komen.
Van Cayo Chocolate naar Chivirico is de tocht van 170 zeemijl heel enerverend, het begint rustig met wind uit het westen, fok te loevert, windkracht 2 tot 3 maar later windvlagen met windkracht 7 en 8 bij de bergen in het zuiden. De Vagant zeilt met 9 knopen door het water als de wind met stoten over de bergen van de Sierra Maestro neersuist. Na 28 uur varen gaan we voldaan in het midden van de baai van Chivirico voor anker. Wat hebben wij een goede windrichting gehad.
Al was het met de windstoten wel even wennen.
S’nachts ziet Marjan onder de heldere sterrehemel in het water flonkerende blauwe en groene schichten voorbijschieten ze steekt maar weer een dikke sigaar op om het allemaal te kunnen verwerken. Haar sigaretten zijn op.
dinsdag 3 januari 2012
Verslag van de reis naar Cuba, Cienfuegos, eind december 2011.
Voorrang verleend aan potvis
Hoog aan de wind bereiken we Cuba in de pikdonkere nieuwjaarsnacht
Heerlijk verenigd met dochter Lieke, Jeroen en Hanny
Hoog aan de wind (20 knopen wind) met reven in het zeil vertrekken we om 12 uur ‘s middags uit Providencia. De Baros van Linda en Hans toetert ons een goede reis toe.
Al vrij snel varen we door een school dolfijnen, een mooi welkom van de zee voor ons.
Een uurtje later zien we een vreemd stuk zee voor de boot, een bruine kleur, een rare turbulentie. We komen dichterbij, gesnuif, een dikke vierkante kop komt te voorschijn. Het is een potvis die tergend langzaam vlak voor de boot langs gaat. Nu moeten we uitwijken, we snijden vlak achter zijn staart langs. Dat was echt een close encounter.
Na drie dagen en vier nachten bereiken we Cuba, we lopen een koers tussen banken midden op zee, alles aan de wind Beaufort 5 met vlagen en twee reven in het zeil en de Vagant haalt 7 knopen gemiddeld de eerste 70 uur. Het laatste stuk naar Cienfuegos zit tegen, de wind komt pal op de kop; 25 tot 30 knopen en hoge golven, we moeten slagen maken, kruisen, zeilkleding aan, het is koud en nat. Pas om vier uur in de nieuwjaarnacht zijn we bij de ingang van Cienfuegos. We hebben het weer gehaald.
Het aan de wind zeilen op de windvaan is heerlijk op dat deze veel rustiger stuurt op de wind dan de stuurautomaat. Helaas verliezen we na een dag varen wel een bout.
De laatste dag sturen we met de hand om hogerop kunnen sturen zodat we Cienfuegos kunnen bereiken.
Uit het niets komt een bundel licht op onze boot. De mannen van Fidel’s revolutionaire kustwacht zijn waakzaam komen vlakbij en willen van alles weten er is bij hen geen marifoon dus we schreeuwen naar elkaar. De Vagant mag verder de baai van Cienfuegos in. WE ZIJN IN CUBA!!!!! OP NIEUWJAARSDAG. We gaan hier Lieke, Jeroen en Hanny zien!!!!!!!!!
Na een nachtje voor anker gaan we de haven van Cienfuegos in en daar komen Lieke, Jeroen en Hanny al aan op de kade, maar elkaar ontmoeten zal nog enige uren duren.
We moeten nog ingeklaard worden, onze gele vlag is gehesen, we mogen niet van boord en niemand ontmoeten. Als eerste komt de dokter aan boord en die constateert dat we wel heel gezond moeten zijn omdat we zo snel met deze harde wind ruim 500 zeemijl hebben afgelegd. Zijn conclusie; we zijn bueno salud en welkom in Cuba. Hij tekent de verklaring die vijftien andere autoriteitenfiguren en twee snuffelhonden toegang tot controle van de boot verleent.
De havenmeester komt nu melden dat we onze dochter die aan de andere kant van het hek staat mogen aanraken, daarna komt de controle optocht die nog vele uren in beslag zal nemen.
De controle mensen zijn uitermate gemoedelijk, prettig, het is een gezellig soort cabaret. Op de vraag welk wapen aan boord is toont Ton zijn gebalde vuist, dat mogen ze wel, verder ze zijn supernieuwgierig en spelen met onze spullen.
Onze losse communicatiemiddelen zijn geindentificeerd: de marifoon handheld, de GPS en de iridiumtelefoon gaan in een kast die wordt verzegeld. Waarom? Deze voorwerpen kunnen blijkbaar de revolutie verstoren en mogen pas op open zee weer tevoorschijn komen.
Wat een heerlijke plek is Cienfuegos. We ontmoeten vriendelijke mensen, wat auto’s betreft is dit een groot museum. Kleurrijke auto’s uit de jaren 60 en 70 pruttelen door vrijwel lege straten. Er zijn prachtige gebouwen met torentjes, uit de suikerriettijd, nu soms wel met wat achterstallig onderhoud.
‘s Avonds eten we in Cafe Paris, vier tafeltjes groot waar een Cubaans duo ons op heerlijke salsa- en son muziek trakteert. Toos danst de samba met de eigenaresse van het restaurant,die swingt met haar Cubaanse lijf, daar kunnen we nog wat van leren! Gelukkig zijn we nog twee maanden in Cuba om iets aan onze ietwat stijve heupjes te doen.
Brood kopen is een belevenis; bij de Panaderia is er 1 soort brood te koop en er staat een lange rij op de stoep. Een man deelt plastic zakjes uit want die heeft de bakkerij niet en die bakkerij doet alleen 1 soort brood. En welaan na 20 minuten heeft Ton 2 broden, die betaalt hij met convertable pesos (CUC) een biljet van 3 CUC ; dat is schrikken achter de toonbank, drie CUC is groot geld dat levert wel een wisselgeld op van meer dan 60 gewone pesos. Het geld van de gewone mensen hier.
Met een zwarte 56 jaar oude Chevolet rijdt Pedro ons vijftal 80 km verder naar Trinidad we passeren coyboys op paarden en komen in een oud koloniaal stadje met kinderkopjes en huizen in contrastrijke kleuren.
Voor de distributiewinkels staan lange rijen, eerst voor de bonnen en dan voor de schaarse aanwezige artikelen.
Kleurrijke figuren, bijzondere kunstgaleries, mooie stadspleinen, sundowner met dikke havana sigaar voor Lieke en Ton en heerlijk sfeervol uit eten en daarna dansen we op musica cubana en de Beatles song "Hey Jude".
p.s. Deze blog is online geplaatst door Lieke en Jeroen. Toos en Ton hebben geen tot zeer beperkt toegang tot internet in cuba. Zij zijn wel bereikbaar per de iridium. Dus graag mailen naar @onsatmail.com
Hoog aan de wind bereiken we Cuba in de pikdonkere nieuwjaarsnacht
Heerlijk verenigd met dochter Lieke, Jeroen en Hanny
Hoog aan de wind (20 knopen wind) met reven in het zeil vertrekken we om 12 uur ‘s middags uit Providencia. De Baros van Linda en Hans toetert ons een goede reis toe.
Al vrij snel varen we door een school dolfijnen, een mooi welkom van de zee voor ons.
Een uurtje later zien we een vreemd stuk zee voor de boot, een bruine kleur, een rare turbulentie. We komen dichterbij, gesnuif, een dikke vierkante kop komt te voorschijn. Het is een potvis die tergend langzaam vlak voor de boot langs gaat. Nu moeten we uitwijken, we snijden vlak achter zijn staart langs. Dat was echt een close encounter.
Na drie dagen en vier nachten bereiken we Cuba, we lopen een koers tussen banken midden op zee, alles aan de wind Beaufort 5 met vlagen en twee reven in het zeil en de Vagant haalt 7 knopen gemiddeld de eerste 70 uur. Het laatste stuk naar Cienfuegos zit tegen, de wind komt pal op de kop; 25 tot 30 knopen en hoge golven, we moeten slagen maken, kruisen, zeilkleding aan, het is koud en nat. Pas om vier uur in de nieuwjaarnacht zijn we bij de ingang van Cienfuegos. We hebben het weer gehaald.
Het aan de wind zeilen op de windvaan is heerlijk op dat deze veel rustiger stuurt op de wind dan de stuurautomaat. Helaas verliezen we na een dag varen wel een bout.
De laatste dag sturen we met de hand om hogerop kunnen sturen zodat we Cienfuegos kunnen bereiken.
Uit het niets komt een bundel licht op onze boot. De mannen van Fidel’s revolutionaire kustwacht zijn waakzaam komen vlakbij en willen van alles weten er is bij hen geen marifoon dus we schreeuwen naar elkaar. De Vagant mag verder de baai van Cienfuegos in. WE ZIJN IN CUBA!!!!! OP NIEUWJAARSDAG. We gaan hier Lieke, Jeroen en Hanny zien!!!!!!!!!
Na een nachtje voor anker gaan we de haven van Cienfuegos in en daar komen Lieke, Jeroen en Hanny al aan op de kade, maar elkaar ontmoeten zal nog enige uren duren.
We moeten nog ingeklaard worden, onze gele vlag is gehesen, we mogen niet van boord en niemand ontmoeten. Als eerste komt de dokter aan boord en die constateert dat we wel heel gezond moeten zijn omdat we zo snel met deze harde wind ruim 500 zeemijl hebben afgelegd. Zijn conclusie; we zijn bueno salud en welkom in Cuba. Hij tekent de verklaring die vijftien andere autoriteitenfiguren en twee snuffelhonden toegang tot controle van de boot verleent.
De havenmeester komt nu melden dat we onze dochter die aan de andere kant van het hek staat mogen aanraken, daarna komt de controle optocht die nog vele uren in beslag zal nemen.
De controle mensen zijn uitermate gemoedelijk, prettig, het is een gezellig soort cabaret. Op de vraag welk wapen aan boord is toont Ton zijn gebalde vuist, dat mogen ze wel, verder ze zijn supernieuwgierig en spelen met onze spullen.
Onze losse communicatiemiddelen zijn geindentificeerd: de marifoon handheld, de GPS en de iridiumtelefoon gaan in een kast die wordt verzegeld. Waarom? Deze voorwerpen kunnen blijkbaar de revolutie verstoren en mogen pas op open zee weer tevoorschijn komen.
Wat een heerlijke plek is Cienfuegos. We ontmoeten vriendelijke mensen, wat auto’s betreft is dit een groot museum. Kleurrijke auto’s uit de jaren 60 en 70 pruttelen door vrijwel lege straten. Er zijn prachtige gebouwen met torentjes, uit de suikerriettijd, nu soms wel met wat achterstallig onderhoud.
‘s Avonds eten we in Cafe Paris, vier tafeltjes groot waar een Cubaans duo ons op heerlijke salsa- en son muziek trakteert. Toos danst de samba met de eigenaresse van het restaurant,die swingt met haar Cubaanse lijf, daar kunnen we nog wat van leren! Gelukkig zijn we nog twee maanden in Cuba om iets aan onze ietwat stijve heupjes te doen.
Brood kopen is een belevenis; bij de Panaderia is er 1 soort brood te koop en er staat een lange rij op de stoep. Een man deelt plastic zakjes uit want die heeft de bakkerij niet en die bakkerij doet alleen 1 soort brood. En welaan na 20 minuten heeft Ton 2 broden, die betaalt hij met convertable pesos (CUC) een biljet van 3 CUC ; dat is schrikken achter de toonbank, drie CUC is groot geld dat levert wel een wisselgeld op van meer dan 60 gewone pesos. Het geld van de gewone mensen hier.
Met een zwarte 56 jaar oude Chevolet rijdt Pedro ons vijftal 80 km verder naar Trinidad we passeren coyboys op paarden en komen in een oud koloniaal stadje met kinderkopjes en huizen in contrastrijke kleuren.
Voor de distributiewinkels staan lange rijen, eerst voor de bonnen en dan voor de schaarse aanwezige artikelen.
Kleurrijke figuren, bijzondere kunstgaleries, mooie stadspleinen, sundowner met dikke havana sigaar voor Lieke en Ton en heerlijk sfeervol uit eten en daarna dansen we op musica cubana en de Beatles song "Hey Jude".
p.s. Deze blog is online geplaatst door Lieke en Jeroen. Toos en Ton hebben geen tot zeer beperkt toegang tot internet in cuba. Zij zijn wel bereikbaar per de iridium. Dus graag mailen naar @onsatmail.com
donderdag 22 december 2011
De golven zijn te hoog Cuba wordt na Kerst!!
We zijn nog niet weg uit Providencia,
Er zijn hoge golven we kunnen niet uitvaren. Niemand mag weg hier nadat er een boot is teruggekeerd die op weg was naar Cuba
voor Kerst wegvaren gaat gezien het weer niet lukken.
Het weer is buiig , maar vooral de golfrequentie en golfhoogte beletten ons te gaan.
We liggen prima voor anker met Canadese en Nederlandse boten waar we ook Kerst mee gaan vieren
Er zijn hoge golven we kunnen niet uitvaren. Niemand mag weg hier nadat er een boot is teruggekeerd die op weg was naar Cuba
voor Kerst wegvaren gaat gezien het weer niet lukken.
Het weer is buiig , maar vooral de golfrequentie en golfhoogte beletten ons te gaan.
We liggen prima voor anker met Canadese en Nederlandse boten waar we ook Kerst mee gaan vieren
zondag 18 december 2011
verslag half november tot half december 2011
Verslag vanaf half november tot half december 2011.
Terug uit Peru en naar de boot.
Colon Shelter Bay Panama –Portobello Panama- Providencia Colombia
REGEN REGEN REGEN Heftige buien teisteren Panama in deze regentijd.
We zijn weer in Panamacity en willen weer in ons vertrouwde hotel, maar helaas dat is volgeboekt.
De volgende dag doen we de boodschappen voor aan boord en vertrekken met een gehuurde auto naar Shelterbaymarina.
Als we daar aankomen ligt de boot nog achter het hek en is er nog niets aan gedaan.
Hij moet wel achter het hek vandaan komen anders kunnen we er niet op slapen, gelukkig zijn we vroeg dus kunnen we het nog regelen.
Nu de motorman bellen die zou ons ook al ingepland hebben maar dat wordt manana, manana en blijft manana, geheel naar lands aard.
Guido de motormuis komt een week later en wij genieten ondertussen van wat uitstapjes en mensen die we hier ontmoeten, ook wordt er in een zaaltje yoga gedaan; dit is vanaf een bandje en behoorlijk pittig.
We maken de boot schoon, halen voorraad en de schroefas wordt uiteindelijk gerepareerd.
Er wordt een nieuw termostaathuis in de motor geplaatst en ook het olie pompje wordt gerepareerd en het onderwaterschip van de boot wordt geschuurd en in de antifauling gezet.
Dan gaan we het water in en we gaan voor de laatste keer naar Panamacity om de boodschappen doen die we niet in Colon kunnen krijgen.
We wilden nog een nachtje blijven in Panamacity maar dat lukt niet, je moet wel van tevoren een hotel bestellen want alles is vol, zeker in deze maand met veel feestdagen en vrije dagen zoals nu 8 december, moederdag.
We varen met de boot op 10 december naar Portobello om vandaar te vertrekken samen met de Baros van Hans en Linda naar Providencia, een vriendelijk Colombiaans eiland voor de kust van Nicaragua en vandaaruit willen we naar de Kaaimannen en dan Cuba.
Na 2 dagen en een nacht batsen, aan de wind, in woelige golven en buien gaan we in het pikkedonker voor anker. Ton is toch een klein beetje zeeziek na 5 maanden aan land ; als schrale troost weten we dat de maag van de beroemde Engelse admiraal Nelson ook altijd even aan de golven moest wennen.
In Providencia worden we gastvrij en efficient onthaald door de scheepsagent Mr Bush en de dames van Immigratie er staat een mooi kerststuk op tafel.
Camerones met knoflook met gebakken banaan is ons supermaal aan de wal op dit Colombiaanse eiland Providencia een beauty waarvan de pilot zegt dat dit de plek is waar de Goden op vakantie gaan. De mensen hier zijn Afro-latino’s heel hartelijk en voorkomend en er rijden veel motoren en scooters rond met D+ cup bestuursters een lust voor het oog van Ton.
We maken een heerlijke wandeling en lunchen bij mama mia in een leuk hout huisje
Als we terug lopen zien we Rapy binnen varen
De Rapy met Henk en Barbara ,die we kennen uit Suriname en Panama komt ook aan in Providencia, leuk om hen weer te zien!
Het lijkt erop dat dinsdag de wind goed is om naar Cayman en Cuba te vertrekken , als dat zou kunnen zijn we nog met Kerst in Cuba waar Lieke en Jeroen de 24ste zullen aankomen.
Terug uit Peru en naar de boot.
Colon Shelter Bay Panama –Portobello Panama- Providencia Colombia
REGEN REGEN REGEN Heftige buien teisteren Panama in deze regentijd.
We zijn weer in Panamacity en willen weer in ons vertrouwde hotel, maar helaas dat is volgeboekt.
De volgende dag doen we de boodschappen voor aan boord en vertrekken met een gehuurde auto naar Shelterbaymarina.
Als we daar aankomen ligt de boot nog achter het hek en is er nog niets aan gedaan.
Hij moet wel achter het hek vandaan komen anders kunnen we er niet op slapen, gelukkig zijn we vroeg dus kunnen we het nog regelen.
Nu de motorman bellen die zou ons ook al ingepland hebben maar dat wordt manana, manana en blijft manana, geheel naar lands aard.
Guido de motormuis komt een week later en wij genieten ondertussen van wat uitstapjes en mensen die we hier ontmoeten, ook wordt er in een zaaltje yoga gedaan; dit is vanaf een bandje en behoorlijk pittig.
We maken de boot schoon, halen voorraad en de schroefas wordt uiteindelijk gerepareerd.
Er wordt een nieuw termostaathuis in de motor geplaatst en ook het olie pompje wordt gerepareerd en het onderwaterschip van de boot wordt geschuurd en in de antifauling gezet.
Dan gaan we het water in en we gaan voor de laatste keer naar Panamacity om de boodschappen doen die we niet in Colon kunnen krijgen.
We wilden nog een nachtje blijven in Panamacity maar dat lukt niet, je moet wel van tevoren een hotel bestellen want alles is vol, zeker in deze maand met veel feestdagen en vrije dagen zoals nu 8 december, moederdag.
We varen met de boot op 10 december naar Portobello om vandaar te vertrekken samen met de Baros van Hans en Linda naar Providencia, een vriendelijk Colombiaans eiland voor de kust van Nicaragua en vandaaruit willen we naar de Kaaimannen en dan Cuba.
Na 2 dagen en een nacht batsen, aan de wind, in woelige golven en buien gaan we in het pikkedonker voor anker. Ton is toch een klein beetje zeeziek na 5 maanden aan land ; als schrale troost weten we dat de maag van de beroemde Engelse admiraal Nelson ook altijd even aan de golven moest wennen.
In Providencia worden we gastvrij en efficient onthaald door de scheepsagent Mr Bush en de dames van Immigratie er staat een mooi kerststuk op tafel.
Camerones met knoflook met gebakken banaan is ons supermaal aan de wal op dit Colombiaanse eiland Providencia een beauty waarvan de pilot zegt dat dit de plek is waar de Goden op vakantie gaan. De mensen hier zijn Afro-latino’s heel hartelijk en voorkomend en er rijden veel motoren en scooters rond met D+ cup bestuursters een lust voor het oog van Ton.
We maken een heerlijke wandeling en lunchen bij mama mia in een leuk hout huisje
Als we terug lopen zien we Rapy binnen varen
De Rapy met Henk en Barbara ,die we kennen uit Suriname en Panama komt ook aan in Providencia, leuk om hen weer te zien!
Het lijkt erop dat dinsdag de wind goed is om naar Cayman en Cuba te vertrekken , als dat zou kunnen zijn we nog met Kerst in Cuba waar Lieke en Jeroen de 24ste zullen aankomen.
maandag 14 november 2011
verslag 28 oktober- 15 november Peru
Reis: Lima,Arequipa,Chivay,Colca,Puno,Titica,Cuzco,Machupicchu,Ollantayambo,Urubamba,Pisac.
Lima:
Lima is de oudste stad in Zuid Amerika en telt 9 miljoen inwoners. Wat is er te zien: ruines, musea, palmbomen,stranden,plazas, eetstandjes,schoenenpoetsers, straatverkopers en eindelijk weer eens gezellige bruine cafes en heel vriendelijke mensen.
Onze posado is gelegen in de mooie wijk Miraflores waar ook de Huaca Pucllana tempel uit de pre-Inca tiid is, facinerend, hier werd de oergod van de zee de Mama Cocha aanbeden. In moeilijke tijden werden er maagden geofferd om de Goden gunstig te stemmen. de tempel is zo gebouwd dat ze aardbevingen kan doorstaan door de lemen stenen schuin te stapelen.
Een leuk parkje is de Parque de Amor, hier knuffelen paartjes vlakbij een alleszeggend standbeeld.
We leren veel over de Inca en pre-Inca tijd in het museum Rafael Larco en we bezoeken in dit museum ook de beroemde zaal gewijd aan erotische Inca beeldjes, die de bezoekers en ons vrolijk doen verbazen.
Toeristische folklore dansen krijgen we bij het buffet met als hoogtepunt een acrobatische Scharendans waarbij twee dansers strijden om de mooiste dans, ieder krijgt een moment om de ander af te troeven en dat leidt tot stijgende extase en trance bij de dansers.
Op 29 oktober hebben we veel geluk, volgens ons oude plan zouden we in de stad Ica zijn, maar we wijzigden ons plan en vlogen naar Arequipa. Inca is deze dag getroffen door een aardbeving 6,7 op de schaal van Richter.
In Arequipa zwerven we 2 uur lang door de gangen,pleintjes en tuinen van het grote klooster Santa Catelina. De kleuren en ronde vormen en lichtinvallen geven een vredige en aangename sfeer. de architectuur is heel bijzonder voor die tijd, het is een dorp op zich geworden met verschillend woonruimtes en afdelingen.
Religieuze en politieke optochten trekken door de stad. Het centrale punt is de Plaza de Armada. Op het dak van de kerk aan dit plaza zien we de besneeuwde toppen van de vulkanen.
We trekken verder en gaan met gids Marcello Jeoen en Ninke en een Peruaans stel naar de Colca Caynon volgens de reisgids is deze dieper dan the Grand Caynon in de US , hier komen condors voor die zweven op de thermiek.
De natuur is hier extreem woestijnen en besneeuwde vulkanen grenzen aan elkaar. Er zijn bergen van 6000 meter hoogte.
We zien onderweg veel lama^s , alpacka¨s en vicuña^s. Een vicuña is een alpacka-achtige die op de pampa goed kan leven en wol verschafte voor de koningen.
het zijn heel elegante dieren smal gebouwd met de lengte van de lama.
Bij de Cruz del Condors laten de condors wel even op zich wachten maar dan na een uurtje zweven er dan ook 3 boven onze hoofden.
In Chivay een indianendorp in de buuurt van de caynoooon trekt een begrafenisstoet met vrolijke trommel- en trompetmuziek door de straten.
In dit gebied woonden vroeger 2 indianenstammen die beide de hoofden van stamleden van baby-af aan vervormden, de ene stam tot een vierkant hoofd en de andere stam tot een rond hoofd.
Beide stammen wilden zoveel mogelijk lijken op hun God.
Nu is het verboden hoofden te vervormen en heeft de hoed : rond of vierkant deze funcie overgenomen.
Puno en het Titicaca meer in het zuiden van Peru
Het Titicaca meer ligt op 3800 meter boven de zeespiegel en is 8400km2 groot en wordt bewoond door indianen .
We bezoeken de drijvende rieteilanden Uros en varen mee met een Thor Heyerdahl achtig rieten vlot . Maar de setting is wel wat erg toeristisch. Maar wel leuk om te zien dat je op drijvende eilanden kunt leven.Ook al wordt het nu kunstmatig in stand gehouden.
Het bezoek, 3uur verder varen aan het eiland Amantani is allesbehalve toeristisch. We slapen bij een indianengamilie in uiterst primitieve omstandigheden er wordt op de grond met houtvuur gekookt, er is alleen kaarslicht, behoeften buiten en in een helllend doorgezakt bed brengen we een steenkoude nacht door. Kippen lopen overal rond Ton voelt zich niet helemaal goed door de hoogte en besluit om niet mee te gaan voor de mooie wandeling laat in de middag.
Het is een schitterende wandeling naar de top van het eiland nog eens 400 meter
hoger Het is een prachtige plek bij zonsondergang waarbij je uitkijkt over het meer met bergen en veel kleur. Op de top staat een oude tempel van de Incas en de traditie is dat je rechtsom eromheenloopt, drie maal, de eerste keer voor gezondheid de tweede keer voor de liefde en de derde keer voor mystiek of was het welzijn,of was het diniero, we wisten het niet meer.
Maar het was wel heel heel bijzonder omdat te doen s avond dansen in klederdracht,deze was vies en stonk Toos vond het heel moeilijk om zich hier aan over te geven zonder de mensen voor het hoofd te stoten.
Het eiland met veel landbouw op terrassen heeft schitterende uitzichten, Bolivia is in de verte te zien en avondzon betovert de lucht en het land.
Cuzco gelegen op 3800 meter is onze uitvalsbasis om in het Inca verleden te duiken.
Machupicchu de verloren Inca stad ontdekt begin 1900 is een van de 7 wereldwonderen en we lopen een deel van de beroende Inca trail samen met Pieter en Annelies en de gids Caroline.
We moeten om 4 uur smorgens ons bed uit om om halfacht de wandeling te beginnen na een specaculaire treinreis tot km 104.Hier stappen we uit en gaan het het eeuwenoude smalle pad, de Camino Sagrdo op.
Vanuit Ollantauambo gaat hetde eerste drie uur stijl omhoog. De cammino loopt langs plekken met terrasbouw hoog in de bergen, er zijn veel trappen we lopen met een stok, Ton doet mee aan het cocabladerenritueel en neemt samen met 2 gidsen regelmatig een flinke hap cocabladeren. Een heerlijke stevige klim is het, over een smal pad.
Om 1 uur in de middag staan we aan de Sungate, onze belonig voor een pittige inspanning. Door deze poort komt de magische zon op 21 juni naar binnen om op het altaar van de Zonnetempel ver benden ons, de beroemde driehoek te vormen.
Vanuit deze zonnepoort zien we beneden het beroemde Machupicchu liggen. Het is een prachtig ervaring we hadden een goed zicht en de zon staat hoog.
Het is een van de 7 wereld wonderen. Over de architechtuur en de gedachten hierachter kun je veel info vinden op de site www.infoperu.com.
De heilige Incastad met tempels en koninklijke huizen is gebouwd met witte granieten blokken die met groteprecisie zijn uitgehouwen en zonder mortel op elkaar liggen en aardbeving bestendig zijn.
De Incas (1400-1500) waren meesters in astronomie, op vele plekken kon in zonnentempels de jaartelling en sterrenstanden worde bestudeerd om te worden gebruikt voor landbouw, visserij en rituelen.
De Inca-filosofie plaatste de mens niet centraal maar samen met dieren en flora op de aardse wereld. De aardse wereld is de wereld waarwij leven (symboliek poema) daarnaast was er de bovenwereld (condor) en de onderwereld (slang).
De Sjamaan kon dankzij hallucinerende middelen contact met de drie werelden onderhouden. Geboorten leven en dood werden beschouwd als een oneindige cyclus in tijd, inplaats van elkaar uitsluitende fenomenen.
Avonds komen we na een flink aantal treden naar beneden met zere knieen aan in Aguas Calientes.Dit is ons dorp voor de nacht en Ton baddert thermaal net de locals.
De volgende dag bezoeken we uitgebreid Macchupicchu en de Inca brug, in de ochtend is de site nog in de nevel wat het geheel een magische sfeer geeft en als de zon komt zijn we weer blij met het uitzicht.
We trekken verder en komen met de trein in Ollantaytambo hier komen we via een beekje en een aanwijzing van een boertje bij een Incahuis, een heerlijke plek waar naar later bleek nooit iemand komt, s middags gaan we met een gids nar de Inca site met terrassen watertempels. In een berg zien we het gezicht uitgehouwen van een Inca.
Dan gaan we door naar Urabamba en vandaaruit bezoeken we Moray een landbouwexperiment vanuit de Inca tijd met terrassen en circels op verschillende hoogten. We bezoeken de Salinas waar een zoute stroom water uit de berg komt en de zon de zoutbekkens droogt. De kleuren zijn hier bijzonder.
We gaan ook naar een grote site met terrasbouw en genieten van een Peruaanse koffie tentje die Peruaans is, maar modern schoon en goed is opgezet en de bonen komen uit Peru.
10 november we zijn weer in cusco de hoofstad van de Inca tijd en nu van de toeristen.
Voor 5 sol iets meer dan een euro brengt de lokale bus ons tweeen naar Pisac, een Inca citadel nog groter dan Macchu picchu met heel veel landbouwterassen en waar bijna geen toeristen uit het buitenland komen.
Er zijn groepen met schoolkinderen en die willen vaak met ons op de foto,en als wij net als de verklede Peruanen met hun alpaca baby ook een Sol vragen voor de foto leidt dat tot grote vreugde bij de schoolkinderen. De tocht gaat flink omhoog via de Torres naar de inti(zon) tempel, door een tunnel tot in een ander dorp dan waar we begonnen.
Vlakbij Cusco lopen we naar Saqaywaman, een Inca fort met kolossale stenen, de grootste weegt 70.000, beneden blinkt de stad Cusco in de zon met haar rode daken en panfluitgeluiden. We hiken veel want er is veel te zien ten noorden van Cusco er zijn watertempels met baden, grotten met tempels erin en eideloze vergezichten.
Al met al we hebben genoten van Peru en de Inca s ook het eten was erg lekker veel groeten en fruit.
En we hebben ook weer heel veel zin om terug te gaan naar de boot en deze klaar te maken voor de reis naar Cuba.
Lima:
Lima is de oudste stad in Zuid Amerika en telt 9 miljoen inwoners. Wat is er te zien: ruines, musea, palmbomen,stranden,plazas, eetstandjes,schoenenpoetsers, straatverkopers en eindelijk weer eens gezellige bruine cafes en heel vriendelijke mensen.
Onze posado is gelegen in de mooie wijk Miraflores waar ook de Huaca Pucllana tempel uit de pre-Inca tiid is, facinerend, hier werd de oergod van de zee de Mama Cocha aanbeden. In moeilijke tijden werden er maagden geofferd om de Goden gunstig te stemmen. de tempel is zo gebouwd dat ze aardbevingen kan doorstaan door de lemen stenen schuin te stapelen.
Een leuk parkje is de Parque de Amor, hier knuffelen paartjes vlakbij een alleszeggend standbeeld.
We leren veel over de Inca en pre-Inca tijd in het museum Rafael Larco en we bezoeken in dit museum ook de beroemde zaal gewijd aan erotische Inca beeldjes, die de bezoekers en ons vrolijk doen verbazen.
Toeristische folklore dansen krijgen we bij het buffet met als hoogtepunt een acrobatische Scharendans waarbij twee dansers strijden om de mooiste dans, ieder krijgt een moment om de ander af te troeven en dat leidt tot stijgende extase en trance bij de dansers.
Op 29 oktober hebben we veel geluk, volgens ons oude plan zouden we in de stad Ica zijn, maar we wijzigden ons plan en vlogen naar Arequipa. Inca is deze dag getroffen door een aardbeving 6,7 op de schaal van Richter.
In Arequipa zwerven we 2 uur lang door de gangen,pleintjes en tuinen van het grote klooster Santa Catelina. De kleuren en ronde vormen en lichtinvallen geven een vredige en aangename sfeer. de architectuur is heel bijzonder voor die tijd, het is een dorp op zich geworden met verschillend woonruimtes en afdelingen.
Religieuze en politieke optochten trekken door de stad. Het centrale punt is de Plaza de Armada. Op het dak van de kerk aan dit plaza zien we de besneeuwde toppen van de vulkanen.
We trekken verder en gaan met gids Marcello Jeoen en Ninke en een Peruaans stel naar de Colca Caynon volgens de reisgids is deze dieper dan the Grand Caynon in de US , hier komen condors voor die zweven op de thermiek.
De natuur is hier extreem woestijnen en besneeuwde vulkanen grenzen aan elkaar. Er zijn bergen van 6000 meter hoogte.
We zien onderweg veel lama^s , alpacka¨s en vicuña^s. Een vicuña is een alpacka-achtige die op de pampa goed kan leven en wol verschafte voor de koningen.
het zijn heel elegante dieren smal gebouwd met de lengte van de lama.
Bij de Cruz del Condors laten de condors wel even op zich wachten maar dan na een uurtje zweven er dan ook 3 boven onze hoofden.
In Chivay een indianendorp in de buuurt van de caynoooon trekt een begrafenisstoet met vrolijke trommel- en trompetmuziek door de straten.
In dit gebied woonden vroeger 2 indianenstammen die beide de hoofden van stamleden van baby-af aan vervormden, de ene stam tot een vierkant hoofd en de andere stam tot een rond hoofd.
Beide stammen wilden zoveel mogelijk lijken op hun God.
Nu is het verboden hoofden te vervormen en heeft de hoed : rond of vierkant deze funcie overgenomen.
Puno en het Titicaca meer in het zuiden van Peru
Het Titicaca meer ligt op 3800 meter boven de zeespiegel en is 8400km2 groot en wordt bewoond door indianen .
We bezoeken de drijvende rieteilanden Uros en varen mee met een Thor Heyerdahl achtig rieten vlot . Maar de setting is wel wat erg toeristisch. Maar wel leuk om te zien dat je op drijvende eilanden kunt leven.Ook al wordt het nu kunstmatig in stand gehouden.
Het bezoek, 3uur verder varen aan het eiland Amantani is allesbehalve toeristisch. We slapen bij een indianengamilie in uiterst primitieve omstandigheden er wordt op de grond met houtvuur gekookt, er is alleen kaarslicht, behoeften buiten en in een helllend doorgezakt bed brengen we een steenkoude nacht door. Kippen lopen overal rond Ton voelt zich niet helemaal goed door de hoogte en besluit om niet mee te gaan voor de mooie wandeling laat in de middag.
Het is een schitterende wandeling naar de top van het eiland nog eens 400 meter
hoger Het is een prachtige plek bij zonsondergang waarbij je uitkijkt over het meer met bergen en veel kleur. Op de top staat een oude tempel van de Incas en de traditie is dat je rechtsom eromheenloopt, drie maal, de eerste keer voor gezondheid de tweede keer voor de liefde en de derde keer voor mystiek of was het welzijn,of was het diniero, we wisten het niet meer.
Maar het was wel heel heel bijzonder omdat te doen s avond dansen in klederdracht,deze was vies en stonk Toos vond het heel moeilijk om zich hier aan over te geven zonder de mensen voor het hoofd te stoten.
Het eiland met veel landbouw op terrassen heeft schitterende uitzichten, Bolivia is in de verte te zien en avondzon betovert de lucht en het land.
Cuzco gelegen op 3800 meter is onze uitvalsbasis om in het Inca verleden te duiken.
Machupicchu de verloren Inca stad ontdekt begin 1900 is een van de 7 wereldwonderen en we lopen een deel van de beroende Inca trail samen met Pieter en Annelies en de gids Caroline.
We moeten om 4 uur smorgens ons bed uit om om halfacht de wandeling te beginnen na een specaculaire treinreis tot km 104.Hier stappen we uit en gaan het het eeuwenoude smalle pad, de Camino Sagrdo op.
Vanuit Ollantauambo gaat hetde eerste drie uur stijl omhoog. De cammino loopt langs plekken met terrasbouw hoog in de bergen, er zijn veel trappen we lopen met een stok, Ton doet mee aan het cocabladerenritueel en neemt samen met 2 gidsen regelmatig een flinke hap cocabladeren. Een heerlijke stevige klim is het, over een smal pad.
Om 1 uur in de middag staan we aan de Sungate, onze belonig voor een pittige inspanning. Door deze poort komt de magische zon op 21 juni naar binnen om op het altaar van de Zonnetempel ver benden ons, de beroemde driehoek te vormen.
Vanuit deze zonnepoort zien we beneden het beroemde Machupicchu liggen. Het is een prachtig ervaring we hadden een goed zicht en de zon staat hoog.
Het is een van de 7 wereld wonderen. Over de architechtuur en de gedachten hierachter kun je veel info vinden op de site www.infoperu.com.
De heilige Incastad met tempels en koninklijke huizen is gebouwd met witte granieten blokken die met groteprecisie zijn uitgehouwen en zonder mortel op elkaar liggen en aardbeving bestendig zijn.
De Incas (1400-1500) waren meesters in astronomie, op vele plekken kon in zonnentempels de jaartelling en sterrenstanden worde bestudeerd om te worden gebruikt voor landbouw, visserij en rituelen.
De Inca-filosofie plaatste de mens niet centraal maar samen met dieren en flora op de aardse wereld. De aardse wereld is de wereld waarwij leven (symboliek poema) daarnaast was er de bovenwereld (condor) en de onderwereld (slang).
De Sjamaan kon dankzij hallucinerende middelen contact met de drie werelden onderhouden. Geboorten leven en dood werden beschouwd als een oneindige cyclus in tijd, inplaats van elkaar uitsluitende fenomenen.
Avonds komen we na een flink aantal treden naar beneden met zere knieen aan in Aguas Calientes.Dit is ons dorp voor de nacht en Ton baddert thermaal net de locals.
De volgende dag bezoeken we uitgebreid Macchupicchu en de Inca brug, in de ochtend is de site nog in de nevel wat het geheel een magische sfeer geeft en als de zon komt zijn we weer blij met het uitzicht.
We trekken verder en komen met de trein in Ollantaytambo hier komen we via een beekje en een aanwijzing van een boertje bij een Incahuis, een heerlijke plek waar naar later bleek nooit iemand komt, s middags gaan we met een gids nar de Inca site met terrassen watertempels. In een berg zien we het gezicht uitgehouwen van een Inca.
Dan gaan we door naar Urabamba en vandaaruit bezoeken we Moray een landbouwexperiment vanuit de Inca tijd met terrassen en circels op verschillende hoogten. We bezoeken de Salinas waar een zoute stroom water uit de berg komt en de zon de zoutbekkens droogt. De kleuren zijn hier bijzonder.
We gaan ook naar een grote site met terrasbouw en genieten van een Peruaanse koffie tentje die Peruaans is, maar modern schoon en goed is opgezet en de bonen komen uit Peru.
10 november we zijn weer in cusco de hoofstad van de Inca tijd en nu van de toeristen.
Voor 5 sol iets meer dan een euro brengt de lokale bus ons tweeen naar Pisac, een Inca citadel nog groter dan Macchu picchu met heel veel landbouwterassen en waar bijna geen toeristen uit het buitenland komen.
Er zijn groepen met schoolkinderen en die willen vaak met ons op de foto,en als wij net als de verklede Peruanen met hun alpaca baby ook een Sol vragen voor de foto leidt dat tot grote vreugde bij de schoolkinderen. De tocht gaat flink omhoog via de Torres naar de inti(zon) tempel, door een tunnel tot in een ander dorp dan waar we begonnen.
Vlakbij Cusco lopen we naar Saqaywaman, een Inca fort met kolossale stenen, de grootste weegt 70.000, beneden blinkt de stad Cusco in de zon met haar rode daken en panfluitgeluiden. We hiken veel want er is veel te zien ten noorden van Cusco er zijn watertempels met baden, grotten met tempels erin en eideloze vergezichten.
Al met al we hebben genoten van Peru en de Inca s ook het eten was erg lekker veel groeten en fruit.
En we hebben ook weer heel veel zin om terug te gaan naar de boot en deze klaar te maken voor de reis naar Cuba.
maandag 24 oktober 2011
Verslag oktober 2011.
GALAPAGOS.
Zeer indrukwekkend leven en landschap.
De eilanden van de reuzenschildpaden ofwel de Enchanted Islas, behekste eilanden, ondekt en naam gegeven door de bisschop van Panama die dacht dat hier de ingang tot de hel was.Alleen monsters kunne in dit vulkaanoord leven zo dacht hij erover.
We bezoeken de eilanden Santa cruz, Floriana,Espanola,San Cristobal en Isabella.
De Galapagos eilanden zijn alle onstaan door vulkaan uitbarstingen,de westerlijke gelegen eilanden zijn relatief jong en dichtbij de zogenaamde hotspot van de aarde,de toegang tot de mangna kamer; zwarte lava stenen en in dit seisoen droge witte kale bomen markeren het ruige landschap.
De dieren wereld met veel reptielen en bijzondere vogels is overweldigend en uitbundig.
En verrekijker om vogels te zien is niet nodig. Er is bijna geen dier bang voor de mens. De vogels vliegen naar ons toe inplaats van ons weg dat is echt heel apart.
Darwin heeft deze eilanden beroemd gemaakt. Heel bijzonder zijn de dertien soorten vinken, zo is er een spechtachtige vink die een takje als hulp middel gebruikt om wormen te vangen en ook een vink die bloemen eet.Ze hebben in drie miljoen jaar per soort heel verschillende snavels en eet gewoonten ontwikkeld.
Het Darwin hotel waar we de eerste nacht doorbrengen heeft alleen zijn naam om trots op te zijn.
In het Darwin centrum zijn de dieren indrukwekkend. Grote landschildpadden en gele landleguanen van meer dan 100 jaar oud.Het is nog mooier als we de schildpadden later in het wild zien.Als we te dicht bij komen trekken ze hun kop snuivend in, maar al snel komt het hoofd weer uit het schild om ons te bekijken.
We ondekken in Sante Cruz een plaats waar we met een zaklamp een lava tunnel van 500 meter in kunnen.En we lopen door de tunnel de gevormd is door een duizend graden hete lava stroom.
Grote leguanen lopen op het stand, we zien sporen van reuzenzeeschildpadden die eieren zijn gaan leggen op het strand en er zijn heel veel vogels, waaronder een pikzwarte meeuw, de lava meeuw.
Met de moterboot Aida Maria,tien gasten, een gids en een zes man sterke bemannig maken we een drie daagse trip naar de eilanden Floriana,Espanola en San Cristobal.
De boot vaart s nachts en overdag doen we excursies.
De eerste trip is meteen raak. We zien een pinguin op een rots en even later snorkelen we met pinguins om ons heen en ook een klein zeeleeuwtje zwemt tussen ons groepje door.
Fregatvogels zweven in de luchten duiken met ingeklapte vleugels als een speer in zee;van heel dichtbij zien we de blauwvoet boobie, een soort Jan van Gent maar met blauwe voeten.
Vele zeeleeuwen met kleintjes liggen te zonnen, we lopen zigzaggend tussen deze glanzende beesten door. De mannentjes ,beren, blaffen alle mannelijke zeeleeuwen indringers dus af, baby s drinken bij hun moeder. Maar een verstoten baby huilt, krijgt geen melk en adoptie bestaat niet het wordt ruw weg gejaagd.Deze gaat dus dood.
Op Espanola stuiten we op een hele hoop leguanen die op elkaar liggen om warmte vast te houden, er zijn veel zeeleeuwen en boobie blauwvoet met een wit donzig witvoetig kuiken.
Dan, het moment, er scheert een albatros door de lucht. We zijn opgewonden omdat we voor het eerst van ons leven een albatros hebben gezien.
Spanwijdte twee meter. Maar er komt nog meer want we zijn in het broedseizoen en we komen langs een plek met albatrosse4n en hun kuikens.
De albatrossen doen voor ons een snavel ritueel, in een groepje van drie tikken ze beurteling met de snavels tegen elkaar en maken slungelige passen als zwaaiend met hun lange nek.
Wat we zien is heel bijzonder en de overvloed zo indrukwekkend, niet te beschrijven overal zijn dieren geen enkele gaat voor je weg, neen je moet zelfs om ze heen lopen.
De dieren kennen geen vijanden je kijkt je ogen uit!
Zelfs de krabben zijn hier anders zo is er de kleurrijke rood wit blauwe sally light foot krab die mooi afsteekt tegen de zwarte lava.
Onze boottrip met de Aida Maria is op 10 oktober voorbij en we vertrekken met een snelle lancha via Santa Cruz naar het meest westelijke bewoonde eiland Isabella.
Dit eiland heeft nog een actieve vulkaan en beweegt per jaar 4,5 cm in zuidoostelijke richting.
Met de snelle volgepakte lancha cally scheuren we over het water.Een motor heeft het al begeven. We klappen met 20 knopen snelheid over hoge golven, het water spat hoog op er wordt links en rechts om ons heen flink gekotst. Zeewater komt door het kierende luik en andere gaten naar binnen. De baggage in het vooronder raakt doorweekt Nog een motor begeeft het. We protesteren en willen terug. De bemanning sluit de deur van het vooronder opdat we het water niet meer kunnen zien.
Zwemvesten worden aangesnoerd dat is onze enige zekerheid in deze wilde koude zee vol haaien. vreselijk!!!!!
We komen aan na 3 uur ellende , maar we leven nog alles is nat.
Ons huisje in Isabella is top en mooie houten ecolodge met uitkijktoren en een hartelijke ontvangst door Manany.
WWW.galapagos-ecolodge.
We hebben crossbikes ter beschikking waar we een mooie tocht mee maken langs het zuiderlijke strand met mooie playas veel leguanen, schildpadden en de muro de las lagrimas met een prachtige mirador.
De vulkaan chico heeft een krater met tien kilometer doorsnee, pik zwart en warm, de vulkaan is nog aktief indrukwekkend; we lopen drie uur lang door een spectakulair
maanlandschap hier is de aarde opengebarsten, de laatste keer in 2005. We gluren door een van de kieren naar het binnenste van de aarde.
Het landschap is vol scheuren en gaten ruig en ruw. Alleen cactussen kunnen hier tussen de zwarte rotsen groeien.
Ton zwemt met een zeeleeuw in de baai van de parels.
Op een mooie trip snorkelen we met grote schildpadden en een pijlstaartrog en we zien witpunt haaien.
Zeven flamingos in formatie vliegen laag over het strand vlak boven ons hoofd.
Samen met Manany en Wilson gaan we de hoogvlakten op hun ruige landgoed bekijken en genieten van de wandeling met prachtige uitzichten.
Een boottocht naar Los Tuneles Lavagrot in de zee in de zuidkust van Isabella biedt bijzonder gevormde lava rotsformaties, bruggen van zwarte lava, cactussen, zeeschildpadden en een zeer relaxte zeeleeuw drijvend op zijn rug met zedig gekruiste voorvlerken een yoga voorbeeld van volledige ontspanning.
Onderwater met Pollo de bootsman vinden we een zeepaadje en zwemmen we naast roggen,5 grote witpunthaaien en enorme zeeschildpadden.
Zeer indrukwekkend leven en landschap.
De eilanden van de reuzenschildpaden ofwel de Enchanted Islas, behekste eilanden, ondekt en naam gegeven door de bisschop van Panama die dacht dat hier de ingang tot de hel was.Alleen monsters kunne in dit vulkaanoord leven zo dacht hij erover.
We bezoeken de eilanden Santa cruz, Floriana,Espanola,San Cristobal en Isabella.
De Galapagos eilanden zijn alle onstaan door vulkaan uitbarstingen,de westerlijke gelegen eilanden zijn relatief jong en dichtbij de zogenaamde hotspot van de aarde,de toegang tot de mangna kamer; zwarte lava stenen en in dit seisoen droge witte kale bomen markeren het ruige landschap.
De dieren wereld met veel reptielen en bijzondere vogels is overweldigend en uitbundig.
En verrekijker om vogels te zien is niet nodig. Er is bijna geen dier bang voor de mens. De vogels vliegen naar ons toe inplaats van ons weg dat is echt heel apart.
Darwin heeft deze eilanden beroemd gemaakt. Heel bijzonder zijn de dertien soorten vinken, zo is er een spechtachtige vink die een takje als hulp middel gebruikt om wormen te vangen en ook een vink die bloemen eet.Ze hebben in drie miljoen jaar per soort heel verschillende snavels en eet gewoonten ontwikkeld.
Het Darwin hotel waar we de eerste nacht doorbrengen heeft alleen zijn naam om trots op te zijn.
In het Darwin centrum zijn de dieren indrukwekkend. Grote landschildpadden en gele landleguanen van meer dan 100 jaar oud.Het is nog mooier als we de schildpadden later in het wild zien.Als we te dicht bij komen trekken ze hun kop snuivend in, maar al snel komt het hoofd weer uit het schild om ons te bekijken.
We ondekken in Sante Cruz een plaats waar we met een zaklamp een lava tunnel van 500 meter in kunnen.En we lopen door de tunnel de gevormd is door een duizend graden hete lava stroom.
Grote leguanen lopen op het stand, we zien sporen van reuzenzeeschildpadden die eieren zijn gaan leggen op het strand en er zijn heel veel vogels, waaronder een pikzwarte meeuw, de lava meeuw.
Met de moterboot Aida Maria,tien gasten, een gids en een zes man sterke bemannig maken we een drie daagse trip naar de eilanden Floriana,Espanola en San Cristobal.
De boot vaart s nachts en overdag doen we excursies.
De eerste trip is meteen raak. We zien een pinguin op een rots en even later snorkelen we met pinguins om ons heen en ook een klein zeeleeuwtje zwemt tussen ons groepje door.
Fregatvogels zweven in de luchten duiken met ingeklapte vleugels als een speer in zee;van heel dichtbij zien we de blauwvoet boobie, een soort Jan van Gent maar met blauwe voeten.
Vele zeeleeuwen met kleintjes liggen te zonnen, we lopen zigzaggend tussen deze glanzende beesten door. De mannentjes ,beren, blaffen alle mannelijke zeeleeuwen indringers dus af, baby s drinken bij hun moeder. Maar een verstoten baby huilt, krijgt geen melk en adoptie bestaat niet het wordt ruw weg gejaagd.Deze gaat dus dood.
Op Espanola stuiten we op een hele hoop leguanen die op elkaar liggen om warmte vast te houden, er zijn veel zeeleeuwen en boobie blauwvoet met een wit donzig witvoetig kuiken.
Dan, het moment, er scheert een albatros door de lucht. We zijn opgewonden omdat we voor het eerst van ons leven een albatros hebben gezien.
Spanwijdte twee meter. Maar er komt nog meer want we zijn in het broedseizoen en we komen langs een plek met albatrosse4n en hun kuikens.
De albatrossen doen voor ons een snavel ritueel, in een groepje van drie tikken ze beurteling met de snavels tegen elkaar en maken slungelige passen als zwaaiend met hun lange nek.
Wat we zien is heel bijzonder en de overvloed zo indrukwekkend, niet te beschrijven overal zijn dieren geen enkele gaat voor je weg, neen je moet zelfs om ze heen lopen.
De dieren kennen geen vijanden je kijkt je ogen uit!
Zelfs de krabben zijn hier anders zo is er de kleurrijke rood wit blauwe sally light foot krab die mooi afsteekt tegen de zwarte lava.
Onze boottrip met de Aida Maria is op 10 oktober voorbij en we vertrekken met een snelle lancha via Santa Cruz naar het meest westelijke bewoonde eiland Isabella.
Dit eiland heeft nog een actieve vulkaan en beweegt per jaar 4,5 cm in zuidoostelijke richting.
Met de snelle volgepakte lancha cally scheuren we over het water.Een motor heeft het al begeven. We klappen met 20 knopen snelheid over hoge golven, het water spat hoog op er wordt links en rechts om ons heen flink gekotst. Zeewater komt door het kierende luik en andere gaten naar binnen. De baggage in het vooronder raakt doorweekt Nog een motor begeeft het. We protesteren en willen terug. De bemanning sluit de deur van het vooronder opdat we het water niet meer kunnen zien.
Zwemvesten worden aangesnoerd dat is onze enige zekerheid in deze wilde koude zee vol haaien. vreselijk!!!!!
We komen aan na 3 uur ellende , maar we leven nog alles is nat.
Ons huisje in Isabella is top en mooie houten ecolodge met uitkijktoren en een hartelijke ontvangst door Manany.
WWW.galapagos-ecolodge.
We hebben crossbikes ter beschikking waar we een mooie tocht mee maken langs het zuiderlijke strand met mooie playas veel leguanen, schildpadden en de muro de las lagrimas met een prachtige mirador.
De vulkaan chico heeft een krater met tien kilometer doorsnee, pik zwart en warm, de vulkaan is nog aktief indrukwekkend; we lopen drie uur lang door een spectakulair
maanlandschap hier is de aarde opengebarsten, de laatste keer in 2005. We gluren door een van de kieren naar het binnenste van de aarde.
Het landschap is vol scheuren en gaten ruig en ruw. Alleen cactussen kunnen hier tussen de zwarte rotsen groeien.
Ton zwemt met een zeeleeuw in de baai van de parels.
Op een mooie trip snorkelen we met grote schildpadden en een pijlstaartrog en we zien witpunt haaien.
Zeven flamingos in formatie vliegen laag over het strand vlak boven ons hoofd.
Samen met Manany en Wilson gaan we de hoogvlakten op hun ruige landgoed bekijken en genieten van de wandeling met prachtige uitzichten.
Een boottocht naar Los Tuneles Lavagrot in de zee in de zuidkust van Isabella biedt bijzonder gevormde lava rotsformaties, bruggen van zwarte lava, cactussen, zeeschildpadden en een zeer relaxte zeeleeuw drijvend op zijn rug met zedig gekruiste voorvlerken een yoga voorbeeld van volledige ontspanning.
Onderwater met Pollo de bootsman vinden we een zeepaadje en zwemmen we naast roggen,5 grote witpunthaaien en enorme zeeschildpadden.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
